wedstrijdverslag 22 oktober 2016 Stavenisse 2 – vv Prinsenland 3

Afgelopen donderdag waren de namen bekend voor de topper tegen Stavenisse 2. Met 16 man, bijna de complete selectie, zouden we vertrekken richting Zeeland om onze huid duur te verkopen. Op het laatste moment vielen er nog enkele spelers af door verschillende omstandigheden, zoals werk en blessures. Uiteindelijk vertrokken we met 13 zeer gemotiveerde mannen, het ging uiteindelijk om de koppositie, sterker nog, om te proberen uit te lopen op wat concurrenten. Zoals elke week, had Sjors weer voor onze spullen gezorgd, de tas met kleding, de ballen en de pasjes. In tegenstelling tot de ochtend, begon onderweg het zonnetje lekker te schijnen, een heerlijke voetbalmiddag dus.

Aangekomen in Stavenisse bleek heel Stavenisse open te liggen van de werkzaamheden, en zo groot is Stavenisse niet, maar de eerste warming up was een feit, die hadden we al in onze benen zitten. Op het complex van Stavenisse aangekomen, zagen we waarom we toch wel blij mogen zijn met ons eigen sportcomplex. Het was een wat verouderd complex, het deed haast wel een beetje Engels aan, maar toch wel sfeervol. Uiteraard was onze muziekbox weer mee, en bij aankomst in de kleedkamer klonk er al gelijk wat luide muziek op en rondom het complex. De sfeer was ontspannen en relax. Na wat grappen en grollen, de roze sokken voor de sukkel van de week, waren ook de eerste geuren van de verschillende smeerseltjes alweer te ruiken, zou dat door de leeftijd komen? Na het omkleden waren we klaar om het veld te betreden, klaar voor de echte warming up. Bij het betreden van het veld zagen we dat Stavenisse serieus met de warming up bezig was en toch wel wat uit de kluiten gewassen spelers tot hun beschikking had. Met andere woorden, we konden aan de bak! Bij afwezigheid van Thijs, een vervelende rugblessure, verzorgde onze reserveaanvoerder Ton de peptalk. Ton hamerde deze middag op positiviteit, vroeg druk op de bal, bal in de ploeg houden, kort dekken en meer van dat soort voetbaltermen. Daarna was het tijd voor de warming up. Bij de opkomst van de scheids, kregen we toch wel wat twijfels, hij was duidelijk de jongste niet meer, dat voorspelde niet veel goeds.
Het eerste fluitsignaal klonk, en bezig waren we. Het was duidelijk, de eerste minuten waren duidelijk voor ons. De bal ging van links naar rechts, zoekende naar een opening in de defensie van Stavenisse. Na tien minuten was het al raak en lag de bal in het netje. Niels, die als opdracht had meegekregen lekker dicht achter onze spitsen te gaan voetballen en lekker zijn ding moest gaan doen, kreeg de bal in zijn voeten aangespeeld en haalde net buiten de zestien verwoestend uit, 0-1. Zo, dat was een lekker begin. Kort daarop kreeg Stavenisse een hoekschop. Deze werd goed genomen en keihard in de scrimmage ingekopt, maar wel door een eigen speler, Carlo. Met wat pech, maar hij zat er wel goed in, dat wel. Maar we lieten ons koppie niet hangen. We bleven onze eigen spelletje spelen, vroeg de tegenstander onder druk zetten en naar de opening zoeken. Keer op keer kwamen we met goed verzorgd voetbal steeds dichter bij de doelman van Stavenisse. De bal wilde er echter niet in. Totdat Joost toch uit een van zijn vele kansen een gaatje zag, 1-2 en er waren nog maar net twintig minuten gespeeld. Uiteindelijk duurde het tot kort voor rust voordat we het net weer lieten bollen. Joost B tekende voor de zeer verdiende 1-3, toch lekker zo net voor de thee.
Na rust werd het spel van ons iets onrustiger maar we bleven zoeken naar die volgende treffer. Een wat inconsequente scheidsrechter en een vlagger die echt overal voor vlagde waren daar debet aan.
Maar, zoals dat in het voetbal gaat, Stavenisse kwam beter in de wedstrijd door het wegblijven van dat ene doelpunt. Zo’n twintig minuten voor tijd wist Stavenisse uit een van de weinige kansen toch te scoren, 2-3. Stavenisse rook uiteraard Dinteloords bloed en hoopten natuurlijk op een gelijkspel.
Na wat tactische omzettingen keerde de rust weer in de ploeg en werd de wedstrijd relaxed uit gevoetbald, een professionele overwinning, zoals dat heet. De verdediging stond als een huis, deze wedstrijd. Gezien het wedstrijdbeeld, het had mogelijk wel 2-7 of meer moeten zijn, hebben we het ons zelf lastig gemaakt, maar ook dit soort wedstrijden moeten wel eerst gewonnen worden, chapeau mannen. Aangezien het een overwinning was, die door het gehele team vanmiddag is behaalt, werd de speler van de week niet uitgereikt aan een speler maar aan het gehele team. De sukkel van de week werd niet uitgereikt, die komt volgende week weer aan bod. Daar is trouwens al een nominatie voor !!
Volgende week staat er een thuiswedstrijd op het programma, Prinsenland 3 – VVC 6